امامت و رهبری، حاکمان زمان

امامت و وصایت امام چهارم

«عبیدالله بن عبدالله بن عتبه» میگوید: نزد حسین بن علی (ع) نشسته بودم که علی بن الحسین اصغر [۷۶] وارد شد. پس حسین (ع) او را به سوی خود خواند و محکم او را به سینه خود چسبانید و بین دو چشمان او را بوسید و سپس فرمود: پدرم فدای تو چقدر خوشبویی! و چقدر خوش اخلاقی!
[صفحه ۴۸]
پس این قضیه باعث شبهه برای من شد و عرض کردم: پدرم و مادرم فدای شما یابن رسول الله؛ اگر آنچه که ما از آن به خدا پناه میبریم که در مورد تو ببینیم، واقع شد، (یعنی قضیه شهادت و ارتحال حضرت امام حسین (ع)) پس به چه کسی امر ولایت و وصایت محول خواهد شد؟ حضرت فرمود: علی، همین پسرم. اوست امام و پدر ائمه … [۷۷].
همچنین امام باقر (ع) میفرمایند: چونکه برای امام حسین حاضر شد آن چه که حاضر شد، (و هنگام شهادت حضرت نزدیک گردید) دختر بزرگ خود، «فاطمه»، را صدا زد، پس به او کتاب (نامه) پیچیدهای داد و وصیتی به حسب ظاهر (یعنی وصیتی به صورت شفاهی) به او فرمود و حضرت علی بن الحسین دچار مرضی شده بودند که در حال احتضار بوده و امید بهبهودی ایشان را ظاهرا نداشت و تصور نمیکرد بعد از آن باقی بماند. پس چونکه حسین (ع) کشته شد و اهل بیتش به «مدینه» برگشتند «فاطمه» «کتاب» را به علی بن الحسین (ع) برگرداند و قسم به خدا آن کتاب الآن در دست ماست. و وقتی راوی میپرسد در آن کتاب چیست؟ میفرمایند: همه آنچه بنی آدم تا روزی که دنیا فانی شود، به آن نیاز دارند، سوگند به خداوند در آن کتاب همه حدود و قوانین ثبت است حتی جریمهی «خراش وارد ساختن به دیگران». [۷۸].
باید توجه داشت که چنین جامعی تنها نزد امام معصوم (ع) موجود میباشد.
چه اینکه حضرت باقر (ع) فرمودهاند: چونکه امام حسین (ع) متوجه عراق شدند تمام وصیت و کتب و غیر آن را به «امسلمه» همسر پیامبر، دادند و به او فرمودند: چونکه بزرگترین فرزند من به سراغ تو آمد، آنچه به تو دادم به او برگردان. پس چونکه «حسین» کشته شد، علی بن الحسین (ع) به سراغ «امسلمه» آمدند و آنچه را حسین (ع) به او داده بودند به حضرت برگرداند. [۷۹].
و طبق نقل «اثبات الهداه» حضرت امام حسین (ع) به هنگام شهادتش در کربلا علی بن الحسین (ع) را حاضر نمود و ایشان مریض بود. پس
[صفحه ۴۹]
«اسم اعظم» و «مواریث انبیاء» (ع) را به ایشان وصیت نمود و به ایشان فهماند که علوم و مصحفها و سلاح را نزد «امسلمه» گذاشته و به او امر کرده است که همه اینها را به حضرت برگرداند. [۸۰].
و در آخرین وداع حضرت امام حسین (ع) با امام سجاد (ع) نیز نص صریح امامت ایشان از طرف پدرشان صادر شده است که بسیار قابل توجه میباشد. آری حضرت فرزندش را به سینه میچسباند و با بالاترین فریاد به گوش همه میرساند که او «امام مفترض الطاعه» است.
در همین زمینه روایتی شریف در ارتباط با نقش انگشتری حضرت سجاد (ع) که نقش انگشتر پدر بزرگوارشان بود و از ایشان به حضرت رسیده بود، وارد شده است که قابل توجه میباشد.
رگرفته از کتاب اسوه کامل زندگی نامه امام سجاد (ع) نوشته آقای محمد محسن دعایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *