آثار

حقوق در رساله حضرت سجاد حقوق در کردار

اما حق نماز این است:
– بدانی آن بار یافتن به محضر الهی است و به وسیله آن در پیشگاه خداوند میایستی. هر گاه این مطلب را که در واقع حقیقت و جوهرهی «نماز» است دانستی، شایسته است که در موقع «نماز» چونان بندهای ذلیل، چشم دوخته به لطف و رحمت حق، بیمناک از کجی اعمال خویش و کیفر پروردگار، امیدوار به غفران او، و به عنوان
[صفحه ۲۸۰]
فردی نیازمند و مسکین و در حالی که با تضرع و زاری، شدت فقر خود را اظهار میکنی، در پیشگاه حضرت حق بایستی.
باید در حال «نماز» کسی را که در مقابلش ایستادهای «بزرگ» بدانی و با آرامش و طمانینه در حالی که چشمانت به زمین خیره شده و همه اعضا و جوارحت با خشوع و سکون قرین گشته و نهایت لینت و آرامش را اظهار میکنی، با او سخن بگویی و در اعماق وجود با او مناجات داشته باشی و از او بخواهی وجودت را که در احاطهی خطاها و لغزشهایت گرفتار آمده آزاد سازد، همان وجودی که در پرتو گناهان سنگین تو مستهلک شده و هویت خود را از دست داده است. و لا قوه الا بالله (در روایت «صدوق» اضافه شده است که: و با قلبت بر آن اقبال نموده و آن را با همه حدود و حقوقش اقامه نمائی.)
رگرفته از کتاب اسوه کامل زندگی نامه امام سجاد (ع) نوشته آقای محمد محسن دعایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *