آثار

حقوق در رساله حضرت سجاد حق رفیق

«و اما حق الصاحب فان تصحبه بالفضل ما وجدت الیه سبیلا و الا فلا اقل من الانصاف و ان تکرمه کما یکرمک و تحفظه کما یحفظک و لا یسبقک فیما بینک و بینه الی مکرمه، فان سبقک کافاته. و لا تقصر به عما یستحق من الموده. تلزم نفسک نصیحته و حیاطته و معاضدته علی طاعه ربه و معونته علی نفسه فیما لا یهم به من معصیه ربه. ثم تکون علیه رحمه و لا تکون علیه عذابا و لا قوه الا بالله.»
حق رفیق و همراه این است:
– تا قدرت داری و به هر گونه که ممکن است با او به نیکی و فضیلت مصاحبت کنی. (پس اساس ارتباط تو با او باید بر «فضیلت» و «کرامت» باشد.) و اگر این گونه برخورد در موردی میسور نگردید پس لا اقل باید برخورد و مصاحبت تو به محور «انصاف» باشد.
– آری تو باید همچنانکه او به تو اکرام میکند به او اکرام نمایی و چنانکه او تو را حفظ میکند باید تو او را حفظ نمایی.
– و در ارتباطات بین خود و او سعی کن او به هیچ مکرمت و جوانمردی بر تو سبقت نگیرد. حال اگر در موردی او بر تو پیشی گرفت حتما درصدد جبران باش و آن را تدارک کن.
– در ارتباط با دوستت، از آنچه که از دوستی و مودت استحقاق دارد، کوتاهی نکن. – تو باید خودت را به نصیحت و خیرخواهی او ملزم بدانی.
– و پیوسته در نگهداشت او و مدد رسانیاش بر اطاعت و بندگی پروردگارش،
[صفحه ۳۰۲]
خود را متعهد بدان.
– و او را در اموری که به خودش مربوط است تا آنجا که به معصیت الهی منجر نشود کمک نما.
– آری تو باید برای او «رحمت» باشی و برایش «عذاب» و سختی نباشی. (برای دوست، لطف و رحمت بودن و مایه عذاب و رنج نبودن، رابطهی دوستی را مستحکم و لذت بخش خواهد کرد.) «و لا قوه الا بالله».
برگرفته از کتاب اسوه کامل زندگی نامه امام سجاد علیه السلام نوشته آقای محمد محسن دعایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *