آثار

حقوق در رساله حضرت سجاد حق گوش

«و اما حق السمع فتنزیهه عن ان تجعله طریقا الی قلبک الا لفوهه کریمه تحدث لله فی قلبک خیرا، او تکسب خلقا کریما فانه باب الکلام الی القلب یودی الیه ضروب المعانی علی ما فیها من خیر او شر و لا قوه الا بالله».
حق گوش این است:
– آن را فقط در زمینه گفتار کریمانهای که برای خداوند در قلب تو خیری را ایجاد کرده و یا موجب اکتساب اخلاق نیکو برای تو میشود، طریق و راه به «قلب» خود قرار دهی و در غیر این صورت از اینکه طریق و راه به «قلب» تو باشد او را منزه و پاکیزه نمائی.
آری گوش یکی از راههای اصیل قلب آدمی است و باید فقط معارف الهی را به «قلب» انسان سرازیر نماید. از این رو باید گوش را از اینکه طریق معارف غیر الهی به قلب باشد، پاک و منزه نمود.
گوش شاهراه انتقال انواع معانی و مفاهیم و معارف به «قلب» انسان است، مفاهیم و معارفی که میتواند خیر و منشا شر باشد و نیرویی جز از آن خداوند نیست.
(در روایت «صدوق» آمده است حق گوش برحذر داشتن و پاک نمودن آن است از شنیدن «غیبت» و آنچه شنیدنش «حلال» نیست.)
رگرفته از کتاب اسوه کامل زندگی نامه امام سجاد (ع) نوشته آقای محمد محسن دعایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *