آثار

سند و رجال صحیفه کامله سجادیه

شهرت و حضور صحیفه کامله سجادیه در محافل علمی شیعه به پایه ای است که برخی دعاهای ثبت شده در صحیفه را متواتر دانسته و آن را بی نیاز از بررسی سندی شمرده اند.
به طور مسلم نسخه های مختلف صحیفه، در تعداد دعاها ونیز تقدیم و تاءخیر آنها با یکدیگر تفاوتهایی دارند، اما در مجموع، این کتاب و انتساب آن به امام سجاد – علیه السلام – مجال تشکیک ندارد.
در مقدمه صحیفه آمده است:
اهمیت دادن اهل بیت و شیعیان به صحیفه موجب شد تا آن را با اساتید بسیاری نقل کننده و اجازات فراوانی در نقل آن بدهند. (۵۰۴)
علامه فقید شیخ آقا بزرگ تهرانی می نویسد:
سند صحیفه در هر طبقه و عصری سرانجام به امام باقر – علیه السلام – و زید شهید منتهی می شود که آن دو بزرگوار آن را از علی بن
الحسین – علیه السلام – نقل کرده اند.
سپس می نویسد: این صحیفه از متواترات نزد اصحاب است. (۵۰۵)
محقق بزرگ سید محمد باقر، مشهور به داماد، در شرح خویش بر صحیفه سجادیه می نویسد:
اساتید شیوخ حدیث در نقل صحیفه کامله سجادیه متواتر است و از طرق مختلف آن را نقل کرده اند. (۵۰۶)
محدث بزرگوار میرزا حسین نوری ره می گوید:
اسانید تمام نسخه های صحیفه – با تفاوتهایی که در اصل نسخه ها وجود دارد – همگی به متکل بن عمیر یا متوکل بن هارون باز می گردد و صحیفه را بزرگان طایفه روایت کرده و تلقی کرده اند و کسی در مقام انکار بر نیامده است. (۵۰۷)
البته صحیفه ای که اکنون موجود است از نظر سند به نجم الدین بهاء الشرف، ابوالحسن محمد ین حسن بن احمد ین علی بن عمر بن یحیی علوی حسینی می رسد که از علمای قرن ششم بوده است.
نجم الدین بهاء الشرف اسناد صحیفه را تا علی بن الحسین – علیه السلام – یکایک یاد کرده است.
برگرفته از کتاب امام سجاد جمال نیایشگران نوشته آقای احمد ترابی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *