حوادث، وقایع، هجرت

شخصیت عبدالله بن زبیر

پدر عبدالله زبیر بن عوام از زمره ده نفر اول است که مسلمان شدند و عشره مبشره لقب گرفتند. مادرش اسماء بنت ابوبکر خواهر عایشه است. وی اولین مولود مسلمان است که بعد از هجرت در مدینه به دنیا آمده است. کام وی را رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم با خرما گشوده و وی را عبدالله نام گذاری می نماید. عبدالله کسی است که هماره روزه دار و شب زنده دار [ صفحه ۲۴۵] بود. وی کسی بود که سوره های بقره، آل عمران و نساء و مائده را در رکوع یک رکعت نماز قرائت می نموده است. [۴۷۵] این سابقه ی درخشان این فرد است؛ اما عاقبت وی!! عبدالله بن زبیر فردی ماجراجو و سیاستمدار و فتنه انگیز بود. وی کسی بود که در اثر انحراف های سیاسی حتی پدر خویش را که در تمام جنگ های صدر اسلام شرکت یافت و از شمشیرش خون دشمنان اسلام می چکید و به همین خاطر «سیف الاسلام» لقب گرفت، منحرف ساخت. به گونه ای که زبیر در برابر علی علیه السلام شمشیر آهیخت و خود قربانی همان شمشیری شد که علیه امیرالمؤمنین آشکار کرده بود. فرزندش عبدالله نیز در جنگ جمل بر علیه علی شمشیر کشید و در جنگ اسیر شد. ولی امام وی را آزاد ساخت. [۴۷۶] . وی همان فردی است که علی علیه السلام درباره وی فرمود: زبیر را فرزند شومش عبدالله،از اهل بیت (علیهم السلام) جدا کرد، ما زال الزبیر من اهل البیت (علیهم السلام) حتی نشأ ابنه المشؤوم عبدالله. [۴۷۷] وی در جنگ جمل عایشه خاله خویش را تحریک و تشویق به جنگ علیه علی می نمود. [۴۷۸] وی برادرش عمرو بن زبیر را به قتل رساند. [۴۷۹] . پس از مرگ معاویه یزید از چند نفر از سرشناسان و رهبران اجتماعی از جمله حسین بن علی علیه السلام و عبدالله بن زبیر، بیعت خواست. [ صفحه ۲۴۶] لیکن هیچ کدام از این دو نفر حاضر به بیعت نشدند. هر دو از مدینه خارج و راهی مکه شدند. عبدالله که اهداف سیاسی را در این حرکت خویش پی می گرفت، در مکه اقامت گزید. برای وی، حضور امام حسین علیه السلام در مکه خوشایند نبود و می خواست که امام از مکه خارج شود. زیرا با وجود امام حسین علیه السلام در حجاز عبدالله موقعیتی برای خویش فراهم نمی دید. [۴۸۰] . عبدالله پس از مرگ یزید در سال ۶۳ زمینه را برای برافراشتن پرچم مخالفت، مناسب دید و در حجاز یکه تاز میدان شد. وی به طور رسمی مردم را به بیعت خویش فراخواند. در سال ۶۵ رسما خود را خلیفه مسلمانان در حجاز، آنگاه عراق و یمن و… مطرح ساخت. و تا سال ۷۳ که توسط حجاج به قتل رسید حکومت داری نمود. عبدالله وقتی در مکه حاکم شد، چهل هفته در خطبه های نماز جمعه صلوات بر محمد را منع نمود و علت آن را این گونه عنوان کرد [۴۸۱] که چهل سال است که بغض و کینه اهل بیت (علیهم السلام) در سینه من سنگینی می کند، انی لا کتم بغضکم اهل هذا البیت منذ اربعین سنه. [۴۸۲] وی عبدالله بن عباس و محمد حنفیه را به طائف تبعید نمود. [۴۸۳] عبدالله هیزم فراهم نمود تا بنی هاشم را در شعب ابی طالب بخاطر این که با وی بیعت نمی کردند، بسوزاند. [۴۸۴] . [ صفحه ۲۴۷] وی ۲۴ نفر از بنی هاشم و نیز محمد بن حنفیه و عبدالله بن عباس را به خاطر امتناع از بیعت در کنار کعبه و زمزم حبس نمود و تصمیم بر سوزاندن آنان داشت که مختار با چهار هزار نیرو به فریاد آنها رسیده آنها را آزاد ساخت. [۴۸۵] وی در سال ۶۴ کعبه را منهدم ساخت. [۴۸۶] .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *