از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر شهادت امام زین العابدین (ع) – باز گریان غم هم نفسی باید شد

باز گریان غم هم نفسی باید شد
زائر مرغ غریب قفسی باید شد

باز یک عده جفا، زخم روی زخم زدند
از قضا باز عزادار کسی باید شد

باید امشب همه از شوق پر و بال شویم
تا عزادار عزادار چهل سال شویم

کاسه ای اشک بگیریم روی دست وَ بعد
راهی روضه ی پیغمبر گودال شویم

آن کسی که همه اش گریه ی عاشورا بود
آب می دید به یاد جگر سقا بود

چشمایش همه شب هیأت واویلا داشت
تا نفس داشت فقط گریه کن بابا بود

زهر نوشید وَ تب کرد محیط جگرش
گُر گرفت از عطش و سوخت همه بال و پرش

خشک شد جُلگه ی لب هاش و با خشکی لب
روضه می خواند به یاد لب خشک پدرش

آن کسی که خود خورشید به پایش افتاد
ناگهان رعشه بر اندام رسایش افتاد

ضعف شد چیره و زیر بغلش خالی شد
از روی شانه ی افتاده عبایش افتاد

وای از ریش سپیدش که حنایی شده بود
ناله اش گفتن اسمی سه هجایی شده بود

دم مغرب افق شهر مدینه اما
جهت قبله ی او کرب و بلایی شده بود

این هم از ماهیت نفس نفیس خاک است
سر آقا به روی دامن خیس خاک است

همه اش سجده شده مثل پدر در گودال
خاک سجاده و سجاد انیس خاک است

گاه آهسته فقط وای برادر می خواند
لب تشنه «قُتلوا» بود که از بَر می خواند

اشک می ریخت وَ هر آینه می گفت حسین
تا دم مرگ فقط روضه ی حنجر می خواند

تلخی زهر به کامش عسل و قند آمد
بر لب پر تَرَکش مطلع لبخند آمد

جلوی چشم ترش کرببلا ظاهر شد
یا اَبِ یا اَبِ گفت و نفسش بند آمد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *