از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر شهادت امام زین العابدین (ع) – در تشنگی سراب به دردی نمی خورد (علی اکبر لطیفیان)

در تشنگی سراب به دردی نمی خورد
تنها خیال آب به دردی نمی خورد

حرفی بزن که اشک مرا در بیاوری
این جام بی شراب به دردی نمی خورد

باید به زیر نور بزرگان جلوس کرد
در سایه آفتاب به دردی نمی خورد

از این به بعد معطل این دل نمی شوم
این خانه ی خراب به دردی نمی خورد

از منظر نگاه شما جلوه دیدنی است
عکس بدون قاب به دردی نمی خورد

جان مرا بگیر ولی گریه را نگیر
چشمه بدون آب به دردی نمی خورد

چشمی بده که قلب مرا زیر و رو کند
گریه مرا کنار تو با آبرو کند

ما را به جز هوای شما پر نمی دهند
ما را به جز برای شما سر نمی دهند

بال وَبال مانع اوج است پس اگر
بالم نمی دهند چه بهتر نمی دهند

گاهی کنار دلبریت جبر لازم است
دل را به اختیار به دلبر نمی دهند

جبریل هم به قبه ی تو ره نیافته
معراج را به غیر پیمبر نمی دهند

آن جا که میل یار اسیری دلبرست
در بند می روند ولی سر نمی دهند

ایرانیان به هیچ بزرگ قبیله ای
جز خاندان فاطمه(س) دختر نمی دهند

تا زنده ایم ترک ولایت نمیکنیم
با غیر آل فاطمه(س) وصلت نمیکنیم

هر دیده ای به دیده ی گریان نمی رسد
فصل خزان به فصل بهاران نمی رسد

در بین گریه حاصل ما رشد می کند
باران بدون سیل به پایان نمی رسد

یک جا اگر تمامی خلقت گدا شود
نقصی به آستان کریمان نمی رسد

روزی ما کم است که مصحف نخوانده ایم
عیب از کریم نیست که مهمان نمی رسد

بفرست سمت دشت غلام سیاه را
یک چند وقتی است که باران نمی رسد

کیسه بدوشی تو اگر کار هر شب است
این پینه های شانه به درمان نمی رسد

ما مستمند کیسه ی خیراتی توایم
ذاتاً فقیر آن کرم ذاتی تو ایم

آقای من حریم تو از عرش برتر است
با این که خاکی است بهشت معطر است

عادت نموده ایم به این گنبدی که نیست
حیف از حریم تو که بدون کبوتر است

فرصت غنیمت است ابوحمزه ای بخوان
امشب برای پاکی این قوم بهتر است

با تربت حسین(ع) به تسبیح می رسیم
این تربت حسین(ع) عجب بنده پرور است

اول فدایی قدمت مادر تو بود
پس مادرت به تو ز همه باوفاتر است

تو یادگار فاطمه(س) بودی برای او
حالا که شد فدای تو عالم فدای او

یعقوب کربلا چه قدر گریه می کنی
از صبح زود تا به سحر گریه می کنی

یعقوب را که غصه ی یوسف شکسته کرد
داری برای چند نفر گریه می کنی

وقتی که چشم هات می افتد به معجری
حق داری ای عزیز اگر گریه می کنی

این طفل را به جان خودت آب داده اند
دیگر چرا میان گذر گریه می کنی

از صبح تا غروب فقط نیزه می زدند
داری به قتل صبر پدر گریه می کنی

چشمت چرا ضعیف شده بی رمق شده
یعقوب کربلا چقدر گریه می کنی

با دیدن اسیر کجا می رود دلت
بادیدن فقیر کجا می رود دلت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *