از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر میلاد امام سجاد (ع) – نور حق می دمد از مشرق سجّاده ی تو

نور حق می دمد از مشرق سجّاده ی تو
چه شکوهی ست در این زندگی ساده ی تو

می رود از نظرش جنّت و مُلک و ملکوت
آن که از روز نخستین شده دلداده ی تو

زمزم و کوثر و تسنیم به وجد آمده اند
از زلالی مِی و روشنی باده ی تو

هر کسی معجزه ی چشم تو را باور کرد
می شود بنده ولی بنده ی آزاده ی تو

با کرامات نگاهت دل هر عاشق را
می برد سمت خدا روشنی جاده ی تو

آمدی تا به جهان نور یقین برگردد
نور ایمان و سعادت به زمین برگردد

مکّه با مَقدم تو عطر بهاران دارد
دیده ی روشن تو رحمت باران دارد

کعبه بر شانه ی لطف تو توکّل کرده
با نفس های مسیحایی تو جان دارد

مثل جدّت تو نهادی حجر الاسود را
وَر نه بی مرحمتت قامت لرزان دارد

هر کسی در دل او نور ولایت جاری ست
به کرامات تو و چشم تو ایمان دارد

از نگاهت همه اعجاز و یقین می بارد
چشم هایت چِقَدَر تازه مسلمان دارد

آیه آیه کلمات تو همه روشنی اند
خط به خط مصحف تو جلوه ی قرآن دارد

لحظاتت همه از نور خدا لبریزند
مگر این شوق الهی تو پایان دارد؟

شب گذشت و سر تو بر روی تربت مانده
در عروجی تو ولی شوق عبادت مانده

با تو هر لحظه ی من بوی خدا می گیرد
عطر اخلاص و مناجات و دعا می گیرد

بچشان بر دل ما طعم عبودیّت را
سجده هامان به نگاه تو بها می گیرد

تو ولی نعمت ما و همه عبدت هستیم
رحمت واسعه ات دست مرا می گیرد

تا بقیعت دل شیدای مرا راهی کن
عشق از گوشه ی چشمان تو پا می گیرد

آن قَدَر بنده نوازی که دل چون من هم
عاقبت تذکره ی کرب و بلا می گیرد

بانی روضه ی اربابی و باران باران
چشمم از محضر تو اذن بکا می گیرد

از تو بر گردن اسلام چه دِینی مانده
با فداکاری تو شور حسینی مانده

رهبر جان به کف اهل ولایی آقا
مظهر بی بدل صبر و رضایی آقا

به تو و عزّت و ایثار و شکوهت سوگند
علم افراشته ی خون خدایی آقا

بیرق نهضت ارباب به روی دوشت
وارث سرخی خون شهدایی آقا

خطبه ی حیدری ات کاخ ستم را لرزاند
دشمن تو نَبَرَد راه به جایی آقا

کربلا را که تو به کوفه و شام آوردی
همه دیدند که مصباح هدایی آقا

مصحف چشم تو از عشق حکایت دارد
راوی غیرت و ایمان و وفایی آقا

دیده ی غرق به خون تو گواهی داده
تو عزادار چهل سال منایی آقا

اشک هم از غم چشمان تو خون می گرید
زائر جان به لب کرب و بلایی آقا

چشم های تو از آن ظهر قیامت می خواند
دم بدم در همه جا داشت مصیبت می خواند

غربت و بی کسی قافله یادت مانده
شام اندوه و شب هلهله یادت مانده

خار غم چشم تو را باز نشانده در خون
پای زخمی و پر از آبله یادت مانده

در خرابه تو هم از پای نشستی آخر
قامت خم شده ی نافله یادت مانده

زخم بی مرهم چل روز اسارت آقا
سال ها سلسله در سلسله یادت مانده

سالیانی ست که این داغ، شهیدت کرده
تلخی طعنه ی صد حرمله یادت مانده

قاتلت درد و غم و بی کسی عاشوراست
سالیانی ست دل زخمی ات ارباً ارباست

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *