از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

شعر کاروان اسیران – من از دیارِ حبیبم ، غلام زاده یتان

من از دیارِ حبیبم ، غلام زاده یتان
شکستم از غمِ هجرانِ لحظه لحظه یتان

منم گدایِ همیشه ، منم غلامِ شما
منم غلامِ شما ، شب نشینِ خیمه یتان

منم مقیمِ حرم ، خادمِ نگاهِ شما
همان کسی که نرفته ز دربِ خانه یتان

منم همانکه شدم مُحرِمِ مُحَرَّمِتان
همانکه یک دهه باریده پایِ روضه یتان

چگونه بیتِ نگاهم ز روضه دم نزند
که مانده بارِ غمِ کربلا به شانه یتان

چه گویم از سفر کربلا و کوفه و شام
چه خوانم از خبرِ داغِ شام و عمّه یتان

تمام کعبِ نی و تازیانه ها به کنار
امان از آن دلِ زینب(س) ، امان ز زخمِ زبان

نشسته “”تشنه”” دلم پایِ روضه ی مُقبل
شبیه مادرِ دل خسته و خمیده یتان :

((بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد
اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد))

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *