صحیفه سجادیه

صحیفه سجادیه دعای ۲۸ – هنگام پناه بردن به خداوند

(۱) خداوندا همانا من خالصانه از دیگران دل بریده و به تو پیوستهام.
(۲) و با همه وجودم به تو رو آوردم.
(۳) و از آنکه نیازمند عطای توست، روگرداندم.
(۴) و درخواستم را از آنکه از فضلت بینیاز نبود، باز گرداندم.
(۵) و دانستم، درخواست نیازمند از نیازمند، از سبکی اندیشه و گمراهی خِرد است.
(۶) ای خدای من، چه بسیار از مردمی دیدم که از غیر تو عزّت خواستند و خوار گشتند و از غیر تو ثروت خواستند و نیازمند شدند و بلندی خواستند و پست گشتند.
(۷) پس (شخص) دوراندیش، با دیدن امثال ایشان سالم ماند. پند گرفتنش سبب توفیق او شد و برگزیدن راه صواب، او را راهنمایی کرد.
(۸) پس – ای سرور من – جایگاه درخواستم تویی، نه هر که از او درخواست شود. و صاحب حاجتم تویی، نه هر که از او طلب شود.
(۹) تویی مخصوص به خواندن من، پیش از آنکه کسی را بخوانم! هیچ کس در امید من، با تو شریک نیست و در دعایم، کسی با تو برابر نیست و ندایم کسی را با تو جمع نمیکند.
(۱۰) خداوندا یگانگیِ شمار و تسلّط قدرتِ همیشگی و فضیلت توان و نیرو و درجه والایی و بلندی، از آنِ توست.
(۱۱) و غیر تو، در زندگیاش نیازمند رحمت، در کار خود مغلوب، در امورش زیردست، در حالاتش گوناگون، در صفاتش دگرگون میباشد.
(۱۲) پس تو از داشتن مانندها و همتاها برتر و از داشتن همسان و همگون بزرگتر بودی. پس تو منزّهی. معبودی جز تو نیست.
برگرفته از کتاب صحیفه سجادیه ترجمه احمد سجادی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *