صحیفه سجادیه

صحیفه سجادیه دعای ۴۴ – هنگامی که ماه رمضان رسید

(۱) سپاس خدای را که ما را برای سپاس گزاریاش راهنمایی فرمود، و از اهل سپاس قرار داد. تا برای احسانش از شکرگزاران باشیم و ما را بر آن، پاداش نیکوکاران دهد.
(۲) و سپاس خدای را که دین خود را به ما هدیه کرد، و ما را به آئین خویش اختصاص داد، و در راههای احسانش، ما را راهی نمود، تا در آن (راهها)، به وسیله نعمتش به سوی خوشنودیاش رویم. سپاسی که آن را از ما بپذیرد و به سبب آن از ما خوشنود شود.
(۳) و سپاس سزاوار خداییست که ماه خود، ماه رمضان، ماه روزه و ماه اسلام و ماه پاکی و ماه پاکسازی و ماه به پا خواستن را، (یکی) از آن راهها قرار داد. که در آن قرآن فرو فرستاده شد که برای مردم هدایتگر و نشانههای آشکار از هدایت و جدا سازی (حقّ از باطل) است.
(۴) پس فضیلت آن را بر سایر ماهها، به حرمتهای فراوان و فضایل مشهور آشکار ساخت. پس در آن به خاطر بزرگ داشتش، آنچه در غیر آن حلال بود، حرام کرد و از جهت گرامی داشتش، خوردنیها و آشامیدنیها را در آن ممنوع نمود و برای آن، زمان آشکاری قرار داد، که خداوند عزیز و جلیل روا نمیدارد که پیش انداخته شود و نمیپذیرد که از آن وقت به تأخیر افتد.
(۵) آنگاه یک شب از شبهای آن را بر شبهای هزار ماه برتری داد، و آن را شب قدر نامید. که در آن فرشتگان و روح به فرمان پروردگارشان، بر هر یک از بندگانش که بخواهد، با آنچه از تقدیرش که محکم نموده، برای هر کاری فرود میآیند. آن شبِ سلام (به همراه) برکتی است که تا برآمدن سپیدهدم دوام دارد.
(۶) خداوندا بر محمّد و خاندانش درود فرست و شناختِ فضیلتش، و بزرگداشتِ احترامش، و خویشتنداری از آنچه را که در آن حرام نمودهای، به ما الهام کن. و ما را بر روزهاش، با نگهداری اعضا از گناهان و بهکار بردنش در آن ماه به آنچه تو را خوشنود میسازد، یاری فرما. تا با گوشهایمان هیچ لغوی گوش ندهیم، و با چشمها یمان به سوی هیچ لهوی نشتابیم.
(۷) و تا دستهایمان را به سوی هیچ ممنوعی دراز نکنیم، و با پاهایمان به سوی هیچ حرامی نرویم، و تا شکمهایمان جز آنچه تو حلال نمودهای در خود جای ندهد، و زبانهایمان جز به آنچه تو بیان کردهای، سخن نگوید. و خود را جز در آنچه به پاداش تو نزدیک کند، به رنج نیندازیم، و جز آنچه از کیفر تو نگاه دارد، انجام ندهیم. سپس همه آن را از خودنمایی ریاکاران و شهرت جویی شهرت طلبان، خالص گردان. که احدی را در آن با تو شریک نسازیم و جز تو در آن مرادی را نطلبیم.
(۸) خداوندا بر محمّد و خاندانش درود فرست و ما را در آن بر اوقات نمازهای پنجگانه، با حدودش که مشخص نمودی و واجباتش که واجب کردی و وظایف آن که معین نمودی و اوقاتش که تعیین گرداندی، آگاه فرما.
(۹) و ما را درباره نماز، همچون کسانی قرار ده که مراتبش را درک کردهاند، ارکانش را محافظت نمودهاند، و آن را در اوقات خود – به (همان) سنّتی که بنده و رسول تو]که درودهایت بر او و خاندانش باد[در رکوع و سجود آن و همه فضیلتهایش قرار داد – با پاکی تمام و فراگیر، و روشنترین و نهاییترین خشوع بهجا آوردهاند.
(۱۰) و ما را در آن ماه توفیق ده، که با نیکی و بخشش، به خویشاوندانمان نیکی کنیم و با فضل و عطا، همسایگانمان را دلجویی نماییم. و داراییهایمان را از مظالم خالص گردانیم و آن را با بیرون کردن زکاتها پاک کنیم و به کسی که از ما دوری نموده، بازگردیم و با کسی که به ما ظلم نموده، منصفانه رفتار کنیم و با کسی که با ما دشمنی کرده، مسالمت نماییم. مگر آنان که در راه تو و برای تو با آنها دشمنی شده. که او دشمنی است که با او دوستی نمیکنیم و حزبی است که با او صمیمی نمیشویم.
(۱۱) و در آن (ماه) با اعمال شایسته به سوی تو تقرّب میجوییم که بدین وسیله ما را با آن، از گناهان پاک کنی و از آلوده شدن به عیبهای تازه در این (ماه) ما را نگهداری کنی. تا هیچ یک از فرشتگانت به درگاهت نیاورد، مگر کمتر از طاعتهای گوناگون برای تو و انواع تقرّبی که به سوی تو انجام میدهیم.
(۱۲) خداوندا، همانا من از تو میخواهم به حقّ این ماه و به حقّ کسانی که در آن، از آغاز آن تا پایانش تو را بندگی کردهاند؛ از فرشتهای که او را مقرّب ساختی، یا پیامبری که او را فرستادی یا بنده صالحی که او را برگزیدی، که بر محمّد و خاندانش درود فرستی و ما را در این (ماه) به کرامت خود که به دوستانت وعده دادهای، سزاوار نما و برای ما در این (ماه)، آنچه برای کوششگران در طاعتت لازم کردهای، لازم گردان و ما را در صف کسانی که به واسطه رحمت تو، مستحقّ بالاترین مرتبه گشتهاند، قرار ده.
(۱۳) خداوندا بر محمّد و خاندانش درود فرست و ما را از کجروی در یگانگیات و کوتاهی در بزرگ داشتنت و شکّ در دینت و کوری از راهت و سهلانگاری حرمتت و فریب خوردن از دشمنت؛ شیطان رانده شده، دور گردان.
(۱۴) خداوندا بر محمّد و خاندانش درود فرست و چنانچه در هر شب از شبهای این ماه ما، برای تو بندگانی باشد، که عفو تو، آنها را آزاد میکند، یا گذشتت ایشان را میبخشد، پس ما بندگان را از آن بندگان قرار ده. و ما را برای ماهمان از بهترین خویشان و یاران قرار ده.
(۱۵) خداوندا بر محمّد و خاندانش درود فرست و با محو شدن هلال ماه، گناهان ما را محو کن و با گذشتن روزهایش سختیها یمان را از ما بکن. تا (این ماه) در حالی از ما بگذرد که ما را در آن از خطاها پاکیزه ساختهای و در این (ماه) از بدیها خالصمان نمودهای.
(۱۶) خداوندا بر محمّد و خاندانش درود فرست و اگر در آن کجروی کردهایم، پس ما را بازگردان و اگر در آن منحرف شدهایم، ما را استوار بدار. و اگر دشمن تو شیطان، بر ما چیره شده، پس ما را از او رهایی ده.
(۱۷) خداوندا این (ماه) را از عبادتهای ما، پر گردان و اوقاتش را به طاعت ما برای خود، زینت ده و ما را در روزش به روزهداری آن و در شبش بر نماز و زاری به درگاهت و خشوع برای تو و خواری در پیشگاهت، یاری نما. تا روزش بر ما به غفلت و شبش به کوتاهی نمودن گواهی ندهد.
(۱۸) خداوندا و ما را تا زمانی که عمر میدهی در بقیه ماهها و روزها، اینچنین قرار ده و ما را از بندگان صالحت قرار ده. آنان که بهشت را ارث میبرند، و در آن جاودانند و آنان که آنچه را بخشیدند، در حالی میبخشند که دلهایشان از بازگشت به سوی پروردگارشان ترسان است و از آنان که در نیکیها میشتابند و ایشان برای آن پیشی میگیرند.
(۱۹) خداوندا بر محمّد و خاندانش درود فرست، در هر وقت و هر آن و بر هر حال. به عدد درودی که بر دیگران درود فرستادهای، و چندین برابر همه آن به چندین برابر که جز تو شمار آنها را نداند. به درستی که تو هر آنچه را که بخواهی، بهجا میآوری.
برگرفته از کتاب صحیفه سجادیه ترجمه احمد سجادی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *