از دیدگاه اندیشمندان و بزرگان, دیدگاه های دیگران

طاووس فقیه و زین العابدین (ع)

طاووس فقیه و زین العابدین (ع)
طاووس فقیه ‌مى‌ گوید: وجود مبارک حضرت علىّ ‌بن‌ الحسین امام سجّاد ‌را‌ ‌در‌ حرم امن الهى دیدم ‌که‌ ‌از‌ ‌سر‌ ‌شب‌ ‌تا‌ ‌به‌ سحر ‌در‌ طواف ‌و‌ عبادت ‌و‌ نماز ‌شب‌ بود، چون مسجد الحرام ‌و‌ اطراف بیت ‌را‌ خلوت دید، گوشه چشم ‌به‌ آسمان انداخت ‌و‌ اینچنین ‌با‌ محبوب محبّان ‌و‌ معروف عارفان ‌و‌ معشوق عاشقان ‌به‌ مناجات برخاست:
«الهى ستارگان آسمان ناپدید شدند، دیده ‌ها‌ ‌به‌ خواب رفت، پیشگاهت براى ورد گدایان آماده است، گدائى چون ‌من‌ ‌به‌ اشتیاق غفران ‌و‌ رحمتت ‌به‌ درگاهت روى آورده، ‌او‌ امیدوار است ‌که‌ ‌در‌ قیامت ‌از‌ زیارت رسول مکرّمت محرومش ننمائى».
سپس چون ابر بهار ‌از‌ دیدگانش اشک بارید ‌و‌ ‌به‌ محضر حضرت دوست عرضه داشت:
«پروردگارا، ‌از‌ باب مخالفت ‌به‌ معصیت برنخاستم، ‌و‌ ‌به‌ هنگام گناه تردیدى نسبت ‌به‌ ‌تو‌ ‌در‌ دلم نبود، ‌به‌ عذاب ‌و‌ جریمه ‌ات‌ جاهل نبودم، ‌و‌ ‌از‌ عقوبتت روى گردانى نداشتم، این نفس ‌بد‌ اندیش بود ‌که‌ ‌با‌ ‌من‌ خدعه کرد، این دلگرمى درونم ‌به‌ ستّاریّت ‌تو‌ بود ‌که‌ مرا ‌در‌ لغزش انداخت؟ اکنون ‌آن‌ ‌که‌ مرا ‌از‌ عذابت برهاند کیست؟ ‌به‌ کدام ریسمان محکم چنگ بزنم اگر رابطه ‌ات‌ ‌را‌ ‌با‌ ‌من‌ قطع کنى؟ افسوس ‌بر‌ ‌من‌ ‌به‌ وقتى ‌که‌ مرا ‌در‌ پیشگاهت براى محاکمه حاضر کنند، ‌آن‌ زمانى ‌که‌ سبکباران ‌را‌ اجازه عبور دهى، ‌و‌ حمّالان گناه ‌را‌ ‌به‌ چاه جهنّم دراندازى، ‌در‌ ‌آن‌ روز ‌در‌ صنف سبکبارانم، ‌تا‌ نجات یابم، ‌یا‌ زیر بار سنگین گناهانم ‌تا‌ ‌در‌ عذاب درافتم؟ آه ‌و‌ حسرت ‌بر‌ ‌من‌ ‌که‌ ‌به‌ موازات طول عمرم ‌بر‌ گناهم افزوده ‌شد‌ ‌و‌ ‌در‌ مقام توبه برنیامدم، چرا زمان حیاى ‌از‌ پروردگارم ‌به‌ ‌من‌ نمى رسد»؟
سپس گریست ‌و‌ اینچنین زمزمه کرد:
«آیا مرا ‌به‌ آتش جهنّم ‌مى‌ سوزانى، ‌اى‌ منتهاى آرزوى من! اگر چنین باشد ‌پس‌ امید ‌و‌ عشقم ‌به‌ ‌تو‌ ‌چه‌ ‌مى‌ شود؟!
مولاى ‌من‌ ‌با‌ اعمال زشت ‌و‌ پست ‌به‌ پیشگاهت ‌رو‌ کرده ‌ام‌ ‌و‌ اقرار ‌مى‌ کنم ‌که‌ ‌در‌ میان بندگانت گنهکارى چون ‌من‌ وجود ندارد»!!
باز ‌به‌ سختى گریست ‌و‌ عرضه داشت:
«از ‌هر‌ عیب ‌و‌ نقصى منزّهى، مردم آنچنان ‌به‌ معصیت ‌و‌ گناه ‌بر‌ ‌مى‌ خیزند گوئى ‌از‌ دیده ‌تو‌ دورند، ‌و‌ ‌تو‌ چنان نسبت ‌به‌ آنان بردبارى ‌که‌ گویا گناهى مرتکب نشده اند. آنگونه ‌با‌ برنامه هاى نیکویت ‌به‌ خلق محبّت ‌مى‌ کنى ‌که‌ گویا ‌به‌ آنان نیازمندى، ‌در‌ حالیکه وجود مقدّست ‌از‌ همه هستى ‌و‌ عناصرش ‌بى‌ نیاز است».
پس ‌از‌ ‌آن‌ ‌به‌ زمین افتاد ‌و‌ ‌با‌ حالى عاشقانه ‌و‌ غیر قابل وصف ‌به‌ سجده رفت. ‌به‌ ‌او‌ نزدیک شدم، سرش ‌را‌ ‌به‌ زانو گذاشتم، ‌و‌ چنان گریستم ‌که‌ اشکم ‌به‌ صورت پاکش ریخت، ‌سر‌ ‌از‌ زانویم برداشت ‌و‌ ‌به‌ حال نشسته درآمد ‌و‌ گفت: کیست ‌که‌ مرا ‌از‌ محبوبم ‌به‌ برنامه دیگر مشغول کرد؟
عرضه داشتم: طاووسم، ‌اى‌ پسر رسول خدا این گریه ‌و‌ فرید ‌و‌ این ناله ‌و‌ زارى ‌و‌ این جزع ‌و‌ فزع چیست؟ این ‌ما‌ عاصیان ‌و‌ خطاکاران هستیم ‌که‌ باید اینچنین ‌به‌ پیشگاه حضرت دوست بنالیم، شما چرا؟ شمائى ‌که‌ پدرت حضرت سیّد الشهداء ‌و‌ مادرت فاطمه ‌و‌ جدّت رسول خدا علیهم السّلام است؟
به ‌من‌ متوجّه ‌شد‌ ‌و‌ فرمود: آه آه ‌اى‌ طاووس سخن پدر ‌و‌ مادر ‌و‌ جد ‌را‌ رها کن، خداوند بهشت ‌را‌ براى مطیع نیکوکار آفریده ‌گر‌ ‌چه‌ سیاه حبشى باشد، ‌و‌ نشنیدى: جهنّم ‌را‌ براى گنهکار مقرّر فرموده گرچه فرزند قرشى قلمداد شود، مگر این آیه را
فَإذا نُفِحَ ‌فى‌ الصُّورِ فَلا اَنْسَابِ بَیْنَهُمْ یَوْمَئِذ ‌و‌ ‌لا‌ یَتَسائَلُونَ!(۱)
چون ‌در‌ صور دمیده شود، ‌پس‌ ‌در‌ آنروز هیچگونه خویشاوندى ‌اى‌ میان آنها برقرار نیست، ‌و‌ ‌از‌ یکدیگر سؤال ‌و‌ درخواست نتوانند نمود.
به خدا قسم ‌در‌ قیامت ‌جز‌ عمل صالحى ‌که‌ پیش فرستاده اى، برنامه ‌اى‌ دیگر برایت سودمند نیست!!(۲)

برگرفته از کتاب: دیار عاشقان- جلد اول/ استاد حسین انصاریان
پی نوشتها:
۱ـ مؤمنونَ، ۱۰۱٫
۲ـ «بحار» ج ۴۶، ص ۸۱٫

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *