سیره عملی و رفتاری

مکانهای امام سجاد برای اقامه نماز

امام زین العابدین (ع) آنچنانکه از بعضی از روایات و اسناد تاریخی به دست میآید، برای نماز خواندن در بعضی از مکانها، ارزش خاصی قائل بودند. حتی
[صفحه ۱۸۸]
حاضر بودند مسافت بسیار طولانی را طی نموده و خود را به آن مکان برسانند و در آنجا «نماز» خوانده و بلافاصله مراجعت بفرمایند.
یکی از این مکانها «مسجد کوفه» است و دیگری «مسجدالحرام» بخصوص «حجر اسماعیل» در زیر ناودان خانه خدا میباشد که بشدت مورد علاقه حضرت بوده است.
۱- «ابوحمزه ثمالی» نقل میکند که «حضرت علی بن الحسین (ع) از «مدینه» صرفا به قصد «مسجد کوفه» حرکت کرده و یکسره به آنجا آمدند و چهار رکعت در آن مکان نماز خواندند و سپس برگشته و یکسره به سراغ مرکب خود رفتند و بر آن سوار شده و راه را گرفته و به سمت «مدینه» برگشتند.» [۲۹۹].
در رابطه با نماز خواندن و مناجات حضرت سجاد (ع) در «مسجد کوفه» نیز خاطرهای وجود دارد که قابل توجه است.
۲- «طاووس» میگوید: «مردی را در «مسجد الحرام» در زیر ناودان «کعبه» دیدم که «نماز» میخواند و «دعا» میکرد و در «دعا» گریه میکرد. پس وقتی که از «نماز» فارغ شد به سراغ او آمدم و معلوم شد که حضرت علی بن الحسین -(ع)- است. به ایشان عرض کردم: «یا ابنرسول الله؛ شما را بر چنین حالی دیدم در حالی که شما سه ویژگی دارید که امیدوارم شما را از خوف ایمن سازد. اول: اینکه شما فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هستید. دوم شفاعت جدتان هست و سوم: رحمت الهی.» حضرت فرمود: «ای طاوس اما اینکه من فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هستم پس این مرا ایمن نمیسازد چرا که از خدا شنیدم که میفرمود: «فلا انساب بینهم یومئذ و لا یتسائلون» [۳۰۰] یعنی: «در روز قیامت نسبتها از بین میرود و سوال نمیشوند.»
اما شفاعت جدم، آن نیز من را ایمن نمیسازد چونکه خداوند میفرماید: «و لا یشفعون الا لمن ارتضی» [۳۰۱] یعنی: «شفاعت نمیکنند مگر برای کسی که او را بپسندند واز او راضی باشند.»
و اما رحمت الهی؛ پس بدرستی که خداوند میفرماید: «انها لقریبه من
[صفحه ۱۸۹]
المحسنین» [۳۰۲] (البته آیه این چنین است: «ان رحمه الله قریب من المحسنین» و اگر نقل راوی صحیح باشد، حضرت نقل به معنی فرمودهاند) یعنی: «هر آینه رحمت خداوند به نیکوکاران نزدیک میباشد.» و من نمیدانم که محسن و نیکوکار هستم یا نه». [۳۰۳].
۳- باز جناب «طاوس» نقل میکند که شبی داخل «حجر اسماعیل» شدم، در این حال حضرت علی بن الحسین (ع) نیز وارد شده و مشغول نماز خواندن شدند، پس ماشاء الله نماز خواند و سپس سجده کرد، من گفتم: ایشان مردی صالح از اهل بیتی شایسته است، باید به دعای او گوش کنم، پس شنیدم که در سجدهاش میگفت: «عبیدک بفنائک، مسکینک بفنائک، سائلک بفنائک، فقیرک بفنائک …» [۳۰۴].
۴- «محمد بن ابیحمزه» از پدرش نقل میکند که حضرت علی بن الحسین (ع) را در مقابل آستانهی «کعبه» شریف در دل شب دیدم در حالی که نماز میخواند پس قیام را بسیار طول داد تا اینکه یک مرتبه بر پای راست خود تکیه میداد و یک بار بر پای چپ، و بعد هم شنیدم که میفرمود، در حالی که گریان بود: «ای سید و مولای من! آیا مرا عذاب میکنی در حالی که حب تو در دل من میباشد؟!!! آری قسم به عزت تو که اگر چنین کنی بین من و گروهی که برای مدت طولانی آنها را برای تو دشمن میداشتم، جمع فرمودهای.» [۳۰۵].
در این زمینه نیز «خاطرهای بسیار جالب از یک نماز حضرت در بین راه «مدینه» و «مکه» وجود دارد» که حاوی بعضی از کرامات و معجزات حضتر نیز هست و جدا قابل توجه می باشد.
و مطلب دیگر «هماهنگی عالم تکوین با تسبیح حضرت در حال «نماز» است که این نیز از امور خارق العاده و بسیار مهم میباشد.
رگرفته از کتاب اسوه کامل زندگی نامه امام سجاد (ع) نوشته آقای محمد محسن دعایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *